Ik heb ook mijn grenzen …

“Wauw, wat gaaf dat je dat allemaal doet!” krijg ik dikwijls te horen. Ja, mijn leven is ontzettend gaaf! Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt, maak verre reizen, ben trotse tante van steeds meer neven en nu ook een nichtje, ik ben dit jaar getrouwd, ben bezig met mijn master klinische psychologie en spreek af met familie en vrienden. Veel leuke dingen, sommige ‘moetjes’ en soms lukt dat gewoon niet. Er zitten maar 24 uren in een dag en 7 dagen in een week. En wat allemaal op mijn bordje ligt, is soms te veel.

Ik steek ook tijd in de administratie en al het andere regelwerk dat bij mijn tenniscarrière komt kijken, zoals het boeken van vliegtickets, inschrijven voor toernooien, contact met de media, sponsoren en andere zaken. En nu december er aankomt ben ik druk met het kopen van Sinterklaascadeaus en schrijven van gedichten.

Heel veel is leuk, sommige dingen moeten en soms kom ik gewoon niet overal aan toe. Dan laat ik mensen lang wachten op antwoord op een e-mail, zie ik vrienden en familie veel te lang niet en plof ik met tegelijk een vol en leeg hoofd thuis op de bank. Ik denk dat dat heel normaal is. Ik kan goed multitasken, maar ik kan geen tijd vermeerderen. Wat was dat handig geweest…

Soms loop ik op een andere manier (spreekwoordelijk ja) tegen mijn grenzen aan. Ik wil ontzettend veel dingen doen in een week. Misschien wel meer dan een gemiddeld persoon. Maar ik heb helaas een lichaam dat minder aan kan dan een gemiddeld persoon.

Op social media zie je me vooral op goede momenten. Ik deel foto’s van trainingen of andere leuke dingen die ik meemaak. Wat je niet ziet, zijn de momenten dat ik die dingen fysiek niet trek. Mensen denken vaak dat niet kunnen lopen mijn grootste handicap is, maar dat vind ik maar een relatief klein euvel. Ik heb een slechte rug en kan niet langer dan vijf uur aaneengesloten zitten.

Ik moet daar met mijn weekplanning dus veel rekening mee houden. Als ik naar het nationaal trainingscentrum in Amstelveen rijd om te trainen, zit ik zo’n twee uur in de auto. Tel daar de tijd bij op die ik nodig heb voor ik ’s ochtends in de auto zit en tussen de aankomst bij het NTC en het moment dat ik op de tennisbaan sta, dan heb ik nog maar twee uur over om te kunnen tennissen. Na de training moet ik gauw gaan liggen, om mijn rug bij te laten komen, voor ik na de lunchpauze weer de baan op kan gaan. Door heel trouw ligpauzes in te gelasten gedurende de dag, kan ik zo veel mogelijk dingen doen die ik wil.

Maar soms heb ik een slechte dag. Dat komt helaas voor als je het Ehlers-Danlos Syndroom hebt. Dan kan je lichaam een dag minder aan dan normaal, heb je meer pijn en is topsport bedrijven (te) veel gevraagd.

Dat zijn doorgaans niet de momenten dat ik selfies op Instagram plaats.

Het zijn niet de momenten waar ik trots op ben.

Maar ze zijn er wel en dat wilde ik jullie ook een keer vertellen.

Niet om zielig te doen of om medelijden te vragen. Maar om een stukje te laten zien van wat meestal onzichtbaar blijft. Omdat dat ook is wie ik ben: iemand met grenzen. Zowel qua uren in een week als fysiek.

Marjolein.