“Ik ben er om met Marjolein mee te voelen. Of dat nu samen balen, of samen stuiteren is”

“Ik ben er als ze dat nodig heeft. En ik ben er níet als ze dát nodig heeft.” Aan het woord Jos Claessens. Nu nog ‘vriend van’, maar na 17 augustus de ‘man van’. Hoe is het voor hem om steun en toeverlaat te zijn van Marjolein? “Ik heb soms net het gevoel alsof ik zelf op de baan sta. Voor, tijdens en zelfs na een wedstrijd kan ik dezelfde spanning, euforie en teleurstelling voelen als Marjolein. Al zal zij het nog wel een stukje erger hebben.”

Hoe is het om onderdeel te zijn van Team Marjolein?
“Het is heel bijzonder om op de grote toernooien met zo’n speciale toegangspas rond te lopen en gewoon neer te kunnen ploffen in de spelerslounge. Maar het gekke is tegelijkertijd hoe normaal dat ook voelt. Op een enkeling na zijn topsporters heel gewone mensen die daar ook, net als Marjolein, met familie, vrienden en coaches zijn om een toernooi te spelen. Rondom de wedstrijden is er heel veel focus en spanning, maar daarbuiten is er ook ruimte voor ontspanning. Vaak vergeet ik helemaal dat aan ieder tafeltje wel een of andere grote naam zit. Eigenlijk vind ik het in dat opzicht fijn dat Marjolein niet de complete pers en een horde joelende fans achter zich aan krijgt als ze uit een auto stapt. Zo voel ik me wel VIP, maar heb ik niet de nadelen van een ‘echte’ VIP!”

Wat is jouw rol als ‘vriend van’?
“Ik steun Marjolein door er voor haar te zijn als ze dat nodig heeft, en er níet te zijn als ze dát nodig heeft. Marjolein kan goed duidelijk maken wat ze nodig heeft. Tijdens toernooien zet ik mezelf met alle liefde op de tweede plek, want dan gaat het om de prestatie. En dan kan het van alles zijn: een tas dragen, een spelletje doen, een foto maken voor socialmedia, een kussentje zijn om op te liggen, gezellig erbij zijn… of juist even niet voor maximale focus. Op die manier doe ik mijn best om Marjolein het beste uit zichzelf te laten halen.”

Lees verder onder de foto …

Hoe beleef je haar wedstrijden en toernooien?
“Ik heb soms net het gevoel alsof ik zelf op de baan sta. Voor, tijdens en zelfs na een wedstrijd kan ik dezelfde spanning, euforie en teleurstelling voelen als Marjolein. Tenminste, dat stel ik me dan voor. Zij zal het nog wel een tikje erger voelen. Ik heb altijd wel gehouden van sport kijken, maar Marjolein is de eerste waar ik echt supporter van ben. Eindelijk snap ik die supporters die echt met een sporter of club meeleven. Ook zij identificeren zich met degene waar ze fan van zijn. Dat vind ik een heel bijzonder gevoel.”

Hoe ga je met haar om na winst en verlies? Hebben jullie daar afspraken over?
“We appen altijd wel de nodige emoticons naar elkaar. 😄😠😢🤬💪 zijn daarbij favoriet… Ik ben ook bij winst en verlies vooral de partner. Ik houd me in om niet te veel te coachen, vertellen hoe het beter had gekund of wat er slecht of goed ging. Ten eerste weet ik daar veel minder van dan Marjolein zelf, maar ze heeft natuurlijk ook Wouter als coach en die heeft wél die rol. Ik probeer haar leed te verzachten en met haar mee te voelen (of het nu samen balen of samen stuiteren is). Ik vraag altijd of ze ergens pijn heeft en dan geef ik daar kusjes op. Daar is nog nooit iemand slechter van geworden, toch?”

Ben je veel bij toernooien?
“Ik kan niet bij veel toernooien zijn omdat ze bijna allemaal in het buitenland zijn. Dan kost het al snel veel geld en vakantiedagen. Daarom kiezen we er af en toe wat uit die de moeite waard zijn. Natuurlijk de Grand Slams, die zijn een feest om mee te maken. Maar ook af en toe eentje die dichtbij is of op een mooie plek. Zo ben ik dit jaar als vakantie mee gegaan naar Londen en Genève, waar we samen ook even de toerist konden uithangen. Voor mij zijn het vaak nieuwe plekken en dat ik tussen de toeristische attracties door nog naar tennis ‘moet’ kijken is dan zeker geen straf!”

Lees verder onder de foto …

Heb je zelf iets met tennis?
“Ik heb vroeger toen ik een jaar of 10 was getwijfeld tussen tennis en schaken. In beide sporten trok het individuele en het competitieve me aan. Destijds heb ik voor schaken gekozen, wat ik 25 jaar met plezier gedaan heb. Tijdens mijn studie heb ik ook het tennis opgepakt, voor de lol. Dan kon ik met studiegenoten en later ook met collega’s af en toe een balletje slaan. Steeds meer ontdekte ik dat fysieke sport mijn denkberoep in de IT veel beter aanvult dan een potje schaken. Ik ging hardlopen, daarna wielrennen.

Mede door Marjolein ben ik nu aangestoken om zelf te gaan tennissen, omdat het mij geweldig lijkt als wij na haar carrière af en toe samen een balletje kunnen slaan. Nu slaat ze me nog volledig van de baan. Ik zit nu een jaar op tennis in Beuningen en het bevalt heel goed. Ik heb er zelfs zo veel plezier in dat ik de racefiets wat meer laat staan en afgelopen week mijn eerste toernooitje gespeeld heb. Wie weet waar dat naartoe gaat…”

https://www.instagram.com/p/BsDm935BUPe/

Binnenkort gaan jullie trouwen. Zijn de voorbereidingen klaar?
“Het voelt voor mij net alsof ik mijn tas ingepakt heb voor vakantie en twijfel of ik wel alles bij me heb. Eigenlijk zijn alle belangrijke dingen wel geregeld. Niet alles is voor te bereiden, het kan altijd beter. En wij willen het ook altijd beter. De komende week gaan we nog zoveel mogelijk puntjes op de i zetten en dan wordt het vast en zeker een heel mooie dag! We proberen die voorbereidingen zoveel mogelijk samen te doen, tussen de toernooien door. Over zulke belangrijke zaken overleggen via Whatsapp, terwijl de aandacht eigenlijk bij een belangrijke wedstrijd moet zijn, is misschien nog wel een uitdagendere relatietest dan samen een Ikea-kast knutselen…

Tekst: Jos Claessens/Robin Wubben