Over mij

Buitenspelen, lezen, ballet, volleybal, zingen … Ik vond het allemaal even leuk als kind. Ik werd op 11 januari 1988 geboren in Nijmegen, als jongste van een gezin met vier kinderen. En had dus een normale jeugd, zoals ieder ander.

Tot ik op mijn veertiende in korte tijd steeds moeilijker ging lopen. Een jaar later werd ik geopereerd aan mijn enkels en de arts vertelde dat ik daarna weer op hoog niveau zou kunnen volleyballen. Helaas liep ik na de operatie nog slechter dan ervoor. Ik bleek een bindweefselaandoening te hebben: het Ehlers-Danlos Syndroom. Simpel gezegd: de banden en pezen die mijn gewrichten bij elkaar houden, zijn te slap. Al snel kon ik nauwelijks meer lopen, inmiddels maak ik altijd gebruik van een rolstoel.

Volleybal lukte dus ook niet meer. Door te fitnessen bouwde ik spierkracht en conditie op, maar echt lol had ik er niet in. Ik wilde een balsport beoefenen. Na een rolstoeltennisclinic werd ik door toenmalig bondscoach Aad Zwaan uitgenodigd om bij de nationale B-jeugdselectie mee gaan trainen. Ik maakte snel vorderingen en drie maanden later zat ik bij de A-jeugd.

Fulltime
Wat toen begon met één keer per week trainen, is inmiddels een professioneel programma. Zeven dagen per week tennis-, kracht-, conditie-, coördinatie- en mentale training, fysiotherapie, zwemmen, handbiken en sportmassage. Ook ben ik zo’n 18 weken per jaar op reis om overal ter wereld toernooien te spelen. Meestal reis ik alleen, bij de belangrijkste toernooien is mijn trainer/coach Wouter Kropman erbij.

Studie
Op dit moment ben ik fulltime met mijn sport bezig en is het niet mogelijk dat te combineren met een studie. Ik ben afgestudeerd in Sociaal Pedagogische Hulpverlening (2010) en in 2014 behaalde ik mijn Bachelor Psychologie. Op dit moment zit een Master-studie er niet in, wel verdiep ik me door cursussen in de bewegingsleer en wil ik binnenkort de opleiding tot fitnesstrainer afronden.

Hoogtepunten
Het hoogtepunt van mijn tenniscarrière is mijn winst op Roland Garros in 2016. Het was een droom om een Grand Slam te winnen en ik ben heel blij dat ik dat met familie en vrienden langs de baan heb kunnen doen in Parijs. Ook ben ik enorm trots op mijn prestaties op de Paralympische Spelen in Londen en Rio de Janeiro. In 2012 won ik met Esther Vergeer het goud in het dubbelspel, in 2016 pakte ik met Diede de Groot het zilver.

Tokio 2020
Ik vind het topsportleven elke dag opnieuw weer hartstikke leuk en denk nog niet aan stoppen. Ik wil de komende jaren blijven presteren op het hoogste niveau. In 2020, op de Paralympische Spelen in Tokio, wil ik eindelijk die felbegeerde medaille in het enkelspel winnen. En natuurlijk wil ik graag nóg een Grandslamtitel winnen. Kortom: genoeg doelen om vol passie voor te werken!